Ik kan mij nog een situatie herinneren waarbij ik vol passie met mijn vuist op tafel sloeg om mijn verhaal kracht bij te zetten in gesprek met de burgemeester. Mijn argumenten waren sterk en helder, maar vooral voor de burgemeester een nieuwe manier om naar de zaak te kijken. Dat vroeg even tijd en geduld, zeker bij deze kwestie. De deur stond open en het stevige gesprek, de burgemeester liet zich niet zo maar van gedachten veranderen, was te horen op de gang. We kwamen goed uit de discussie en toch liep ik met een gevoel van wat gebeurde er nu, de gang op. “Eveline! Heb je even een momentje?” vroeg de gemeentesecretaris. Oeps! Met lood in mijn schoenen liep ik zijn kamer binnen. De deur ging achter mij dicht. “Ga zitten” zei hij met een glimlach op zijn gezicht. “Alles goed?” vroeg hij. Ik schoot direct in de verdediging. Gelukkig onderbrak hij mij en maakte mij duidelijk dat hij helemaal achter mijn verhaal stond en vol bewondering naar mij had geluisterd. Nog veel duidelijker maakte hij dat ik dit niet overal zo kan en mag doen en ook niet te vaak. Hij noemde het “op het randje van carrière verwoestende opmerkingen.” En oh, zo jong als ik was, ik begreep wat hij bedoelde. Die tijd is echt geweest en met veel dank denk ik terug aan dit leerzame moment.