“Ikke zelf doen”; dat waren zo ongeveer mijn eerste woorden. Met verbazing keek mijn moeder hoe ik alle speelgoed in één keer naar boven sjouwde en haar hulp weigerde. Ik wilde het zelf doen en liep rustig nog twee keer om al het gevallen speelgoed alsnog mee te nemen. Enkele weken later, vrijwel dezelfde situatie, had ik een mand gevonden om zo in één keer alles boven te brengen. En nog steeds vind ik het fijn om taken zelf op te pakken. Vaak om goed te begrijpen wat in de uitvoering nu het echte onderliggende probleem is. Graag stel ik voor mijn gevoel stomme vragen, maar vaak blijkt dat of niemand nog aan die vraag heeft gedacht of, en dat komt nog vaker voor, niemand het heeft durven te vragen. 

Bij een klant had ik een eerste gesprek om te kijken of we samen een klik hadden, op inhoud en als personen. Uiteraard werd het onderwerp en mijn visie hierop al besproken. Het is een breed onderwerp en ik zei daarom een paar keer dat ik iets niet wist. De nog jonge man aan de andere kant van de tafel zei dat hij dat heel verfrissend vond. Het “niet bluffen en doen alsof” om de opdracht binnen te halen, kwam hij niet vaak tegen. Mijn verbazing zal van mijn gezicht af te lezen zijn geweest in combinatie met een gulle lach. Wel fijn dat hij dit zo opmerkte en natuurlijk zijn we daarna in vol vertrouwen samen de opdracht aan gegaan. En met succes ook afgerond.